ترکیب واذکر فی الکتاب تقریبا دوازده بار در قرآن آمد است و این نشانه تفاوت بین انشاء کننده و تلاوت کننده قرآن بر پیامبر است که همان صافات هستند.
هفت بار تسبیح خدا در روز توسط حضرت داود:
سوال شما سوال دیگری را در ذهن من جرقه زدُ کتاب مزامیر داود موجود است و از توحیدی ترین کتب عهد عتیق است لذا از هوش مصنوعی پرسیدم که در این کتاب به چه زمانهایی برای تسبیح خداوند اشاره شده است؟
پاسخ جالب است:
بله، تا حدی میتوان از مزامیر چنین چیزی را فهمید؛ البته مزامیر بیشتر کتاب نیایش و سرودند، نه دفتر خاطرات روزانه. اما الگوهای زمانی روشنی در آنها دیده میشود که نشان میدهد ستایش خدا در زمانهای مختلف روز انجام میشده است.
برخی از زمانهایی که در مزامیر ذکر شده:
-
صبح / بامداد:
مزمور ۵:۳؛ ۵۹:۱۶؛ ۸۸:۱۳؛ ۱۴۳:۸؛ ۵۷:۸؛ ۱۰۸:۲ -
ظهر:
مزمور ۵۵:۱۷ در کنار «شام» و «صبح» از «ظهر» هم نام میبرد. -
غروب / شام:
مزمور ۵۵:۱۷؛ ۱۴۱:۲؛ ۹۲:۲ -
شب:
مزمور ۴۲:۸؛ ۶۳:۶؛ ۷۷:۶؛ ۱۳۴:۱؛ ۱۴۹:۵ -
نیمهشب:
مزمور ۱۱۹:۶۲ و ۱۱۹:۵۵ -
سپیدهدم:
مزمور ۱۱۹:۱۴۷ -
هفت بار در روز:
مزمور ۱۱۹:۱۶۴ میگوید: «هفت بار در روز تو را تسبیح میگویم.»
نتیجه کلی این است که در مزامیر، ستایش و نیایش خدا در صبح، ظهر، غروب، شب، نیمهشب و سپیدهدم دیده میشود. مزمور ۵۵:۱۷ بهطور خاص سه وقت شام، صبح و ظهر را نام میبرد. بنابراین میتوان گفت الگوی نیایش مزمورسرا—و بهویژه داود در مزامیر منسوب به او—یک الگوی پراکنده در طول روز بوده است، نه فقط یک زمان ثابت.
اما دو نکته احتیاطی:
- بعضی از این ارجاعات، مثل مزمور ۱۱۹، در عنوان به داود نسبت داده نشدهاند؛ پس اگر فقط «مزامیر داودی» را در نظر بگیریم، باید کمی محدودتر سخن گفت.
- این زمانها گاه بخشی از زبان شعری و عبادیاند و ممکن است برنامه دقیق ساعتی نباشند؛ بلکه نشاندهنده عادت روحانیِ ستایش در همه اوقات روز هستند.