به نام او
نام مقدس در کتاب مقدس
مقدمه
نویسنده در این مقاله بر سر آن است تا از یک اشتباه بزرگ تاریخی در ترجمه های کتاب مقدس، که در نهایت منجر به فاصله گرفتن مسیحیان از توحید گشت، پرده بردارد.
در طی مقاله، ابتدا سعی می شود که نام مقدس خدای یگانه و یکتا، که همانا “یهوه” است، در عهد عتیق و عهد جدید شناسایی شود. سپس به صورت مختصر به دلایل حذف این نام از متن یونانی و دیگر ترجمه های عهدین اشاره خواهد شد. و نتایج این خطای بزرگ بررسی خواهد گردید. در نهایت به بررسی کلمه الوهیم، که عیسی مسیح، خود را فرزند وی می داند، پرداخته خواهد شد و از خود متن موجود کتاب مقدس، نتیجه خواهیم گرفت که این نام معانی بسیاری دارد، که کاملترین معنی آن “موجودات فرا انسانی” و نه منحصرا “خدا” است!
پیش از خواندن مقاله، توجه خواننده گرامی را به نکاتی چند، جلب می کنم:
- برای نقل متن عبری و آرامی(سریانی) کتاب مقدس از جدول نویسه گردانی عبری و آرامی به عربی استفاده شده است. برای اطلاعات بیشتر در مورد جدول عبری-عربی به آدرس http://sepehr.mohamadi.name/hat و در مورد جدول آرامی-عربی به آدرس http://sepehr.mohamadi.name/aat مراجعه کنید.
- برای متن عبری عهد عتیق از نسخه زیر استفاده شده است:
Biblia Hebraica Stuttgartensia, ed. K. Elliger and W. Rudolph (Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1967/77). - _برای متن سریانی عهد جدید از نسخه زیر استفاده شده است:
__The Syriac New Testament (The Peshitta)_Unicode Version for E-Sword Published by Robert Hommel 2006 - برای متن فارسی آیات، از ترجمه “فارسی قدیم” استفاده شده است و در جاهایی که نیاز بوده، یا در متن، خطای ترجمه وجود دارد، کلمه متناظر در متن عبری، سریانی یا یونانی، در داخل پرانتز ذکر شده است.
- از آنجا که تفاوت ظریفی بین واژه های “یهودی” و “کلیمی” وجود دارد و کلیمیان ایران، به خصوص چون از نسل یوسف(ع) هستند، معمولا از واژه کلیمی، برای شناسایی خود استفاده می کنند، در حالی که “یهودیان”، در واقع تنها یکی از قبایل دوازده گانه بنی اسرائیل بوده اند و “یهودیت” بیش از آنکه دین باشد، قوم است، در حالیکه کلیمی یک کیش است، لذا در این مقاله برای شناسایی دین موسی(ع)، کلیم الله، از واژه کلیمی استفاده شده است.
- کلیه متون مورد استناد در این مقاله به صورت الکترونیکی از طریق سایتهای مختلف اینترنت تهیه شده و در اختیار نگارنده است، که در صورت علاقه، با کمال میل، در اختیار خواننده محقق، قرار خواهد گرفت.
به هر صورت این مقاله، تلاشی است در جهت جستجوی خواستگاه واحد ادیان ابراهیمی، که نویسنده امیدوار است گامی در این زمینه برداشته باشد.
تا چه قبول افتد و که در نظر آید
سپهر محمدی
12 دیماه 1387، اول ژانویه 2009
مهم ترین آیات توحید در کتاب مقدس و قرآن
الف- مهم ترین آیه توحید در تورات عهد عتیق
اولین آیه ای که هر کلیمی می آموزد و همه کلیمیان موظفند روزانه آن را دوبار (و تقریبا همیشه به زبان عبری) بخوانند، آیاتی است از سفر تثنیه تورات، که به آیات “شَمَع” معروف است:
تورات: تثنیه 6:4
4 ای اسرائیل بشنو، یهوه، خدای ما، یهوه واحد است_._
اصل عبری:(شمع یشرال یهوه الهینو یهوه احد)
5 پس یهوه خدای خود را به تمامی جان و تمامی قوت خود محبت نما_._
اصل عبری:( واهبت ات یهوه الهیک بکل-لببک وبکل-نفشک وبکل-مادک)
6 و این سخنانی که من امروز تو را امر میفرمایم، بر دل توباشد
. 7 و آنها را به پسرانت به دقت تعلیم نما، و حین نشستنت در خانه، و رفتنت به راه، و وقت خوابیدن و برخاستنت از آنها گفتگو نما
. 8 و آنها را بر دست خود برای علامت ببند، و در میان چشمانت عصابه باشد
. 9 و آنها را بر باهوهای درخانه ات و بر دروازه هایت بنویس_._
این آیات به وضوح نشان می دهد که نام مقدس خداوند، که تمرکز توحید در کیش کلیمی بر آن است، “یهوه” است.
بزرگترین حکم شریعت از نگاه حضرت عیسی:
در سه انجیل از چهار انجیل موجود، یک عالم یهودی از عیسی مسیح (ع) در مورد مهمترین حکم شریعت سوال می کند، داستان به روایت مرقس از این قرار است:
انجیل: مرقس 12:28
28 و یکی از کاتبان، چون مباحثه ایشان را شنیده، دید که ایشان را جواب نیکو داد، پیش آمده، از او پرسید که “اول همه احکام کدام است؟”
29 عیسی او را جواب داد که “اول همه احکام این است که بشنو ای اسرائیل، خداوند(مریا) خدای ما خداوند(مریا) واحد است_._
متن سریانی: امر له یشوع قدمی من کلهون فوقدنا شمع ایسریل مریا الهن مریا حد هو 30 ودترحم لمریا الهک من کله لبک ومن کله نفشک ومن کله رعینک ومن کله حیلک هنو فوقدنا قدمیا
30 و خداوند(مریا) خدای خود را به تمامی دل و تمامی جان و تمامی خاطر و تمامی قوت خود محبت نما، که اول از احکام این است_._
متن سریانی: ودترحم لمریا الهک من کله لبک ومن کله نفشک ومن کله رعینک ومن کله حیلک هنو فوقدنا قدمیا
31 و دوم مثل اول است که همسایه خود را چون نفس خود محبت نما_._ بزرگتر از این دو، حکمی نیست_.__”_
توضیح مختصری در مورد کلمه مریا:
کلمه “مریا”( ܡܪܝܐ) در سریانی به صورت MarYah تلفظ می گردد و از دو بخش “مر” به معنی آقا و سرور و “یا” که پسوند مخفف شده یهوه است، تشکیل شده است. در بسیاری از اسامی عبری و آرامی از این پسوند استفاده شده است، که آشناترین آن برای مسلمانان “زکریا”، به معنی “یهوه به یاد دارد” است. (در این مورد توجه کنید به آیه دوم سوره مریم)
به هر صورت در متن سریانی از کلمه “مریا” به جای “یهوه” استفاده شده است. به خصوص از مقایسه فرازهایی که آیاتی از عهد عتیق عبری در عهد جدید سریانی نقل شده است(مثل همین فراز) این موضوع مشخص می گردد.
به هر صورت، در این فراز به روشنی عیسی مسیح، مهمترین حکم شریعت را همان آیه شَمَع دانسته و بر آن تاکید می کند. در آیه دیگری در عهد جدید چنین آمده است:
متی 4:8
8 پس ابلیس او را به کوهی بسیار بلند برد وهمه ممالک جهان و جلال آنها را بدو نشان داده،
9 به وی گفت_:_ “اگر افتاده مرا سجده کنی، همانا این همه را به تو بخشم.”
10 آنگاه عیسی وی راگفت_:_ “دور شوای شیطان، زیرا مکتوب است که خداوند(مریا) خدای خود را سجده کن و او را فقط عبادت نما_.__”_
این آیات نشان می دهد که عیسی مسیح، خود پرستنده یهوه است و پیروان خود را نیز به پرستش تنها وی دعوت می کند.
آیه توحید در قرآن:
مهمترین آیه توحید در قرآن بدون شک، آیه اول سوره توحید است:
قل هو الله احد
مقایسه این آیه با آیه شمع، مهمترین حکم شریعت عیسی مسیح و موسی:
شمع یشرال یهوه الهینو یهوه احد
شباهت بیش از اندازه و بسیار عجیب نه تنها در معنا بلکه حتی در لفظ این آیات را برای ما نمایان می کند!
هو – یهوه ، الله- الهینو ، احد- احد
حرف “ه” در عبری از اسامی خدا است، “هو” هم در عبری و هم در عربی، به معنی “او”، ضمیر سوم شخص مفرد است و در اسلام از اسامی خداست و در آیات متعدد قرآن در اشاره به الله به کار رفته است و یهوه هم که همانطور که اشاره شد، نام خاصی است که خدای عهدین خود را با آن نام معرفی کرده است.
همچنین به گونه ای عجیب، بنی اسرائیل به “شنیدن” این آیت توحید و مسلمانان به “گفتن” آن دستور داده شده اند!
لذا روشن می شود که، نام مقدس خداوند، در عهد عتیق و عهد جدید، یهوه است. ضمنا توجه به این موضوع نیز ضروری است، که این نام، منحصرا برای خدا به کار رفته است و در هیچ فرازی از کتاب مقدس، نام یهوه برای هیچ شخص دیگری جز خدای واحد یکتا به کار نرفته است.
بر سر نام مقدس یهوه چه آمد؟
کلیمیان به دلیل کثرت احترام، و به خاطر بندی از ده فرمان که دستور می دهد نام خدا را بیهوده بر زبان نیاورند، از به زبان آوردن این نام به صورت بلند، به شدت می پرهیزند. این نام را به هیچ وجه در ملا عام بر زبان نمی آورند و به جای آن از کلمه “ادونای” به معنی “رب، آقا و سرور” استفاده می کنند.
متاسفانه این مقدسی نام، باعث خشک مقدسی در ترجمه های عهدین گردید. و منجر به این شد که در ترجمه های یونانی و سپس انگلیسی، عربی و فارسی، کلا این نام که بیش از 3000 بار در متن عبری ذکر شده است حذف گردید و ترجمه کلمه “ادونای” عبری، یعنی در یونانی “Kurios”، در انگلیسی “Lord”، در عربی “رب” و در فارسی “خداوند” جایگزین آن گشت و غیر از چند مورد معدود در برخی نسخ، دیگر هیچ اثری از این کلمه مهم و کلیدی در متون یونانی، انگلیسی، عربی و فارسی باقی نماند.
اما این نیمی از اشتباه بزرگ است! نیم دیگر اشتباه بزرگ آن است که، عیسی مسیح توسط شاگردان وی در جای جای اناجیل چهار گانه ” آقایم عیسی مسیح” خوانده شده است. این موضوع خیلی چیز عجیبی نیست و خطاب کردن با احترام از اشخاص چون پادشاهان، آقای خانه، اربابان و غیره با اصلاح “سرورم” یا “آقایم”، (در عبری “ادونای” و در سریانی “مرن” و در یونانی Kurios) در کتاب مقدس، کاملا طبیعی است. همانطور که مسلمانان نیز پیامبر اسلام و امیرالمومنین را مولی و سرور خود می خوانند. در بسیاری از فرازهای عهد جدید و عهد قدیم از این دو اصلاح بهره گرفته شده است و تنها برای نمونه به آیات ذیل که برای اشخاص مختلف از این اصطلاح استفاده شده است، اشاره می شود:
- در فرازی که به ساره، همسر حضرت ابراهیم، بشارت تولد اسحاق داده می شود، ساره، همسرش ابراهیم را “ادونای” خطاب می کند:
پیدایش 18:12
12 پس ساره در دل خود بخندید و گفت_:_ “آیا بعد از فرسودگیام مرا شادی خواهد بود، و آقایم(ادونای) نیز پیر شده است؟”
- در فرازهای متعدد از اناجیل، برای “ارباب” در مقابل برده، از واژه “مرن” در متن سریانی و “Kurios” در متن یونانی استفاده شده است:
متی 13:27
پس نوکران صاحبخانه آمده، به وی عرض کردند_: “ای آقا(مرن، Kurios) مگر تخم نیکو در زمین خویش نکاشتهای؟ پس ازکجا کرکاس بهم رسانید؟__”_
- همچنین در مثال ده باکره، در اناجیل، باکره ها، داماد را “مرن” یا “Kurios” خطاب می کنند:
متی 25:11
بعد از آن، باکره های دیگر نیز آمده، گفتند_: “خداوندا(مرن، Kurios) برای ما باز کن_
با توجه به آیات فوق متوجه میوشیم، که با عدم توجه به اینکه عیسی مسیح، توسط شاگرادنش “آقایم” یا “سرورم”(Kurios) خطاب شده است و جایگزینی یهوه با “Kurios” در متن یونانی، همه مشکلات آغاز شد.
دیگر در متن یونانی و پس از آن در کلیه متون انگلیسی، عربی و فارسی و همه زبانهای دیگر، تفاوتی بین یهوه، خدای یگانه و یکتا و عیسی مسیح، مخلوق و رسول و کلمه او، وجود نداشت! و “آقایم عیسی مسیح” به “خداوند(رب، Lord) من عیسی مسیح” تبدیل شد!
جنبش قرن بیستم:
از اوایل قرن بیستم با کشف دست نوشته های جدید، جنبشی ایجاد شد که نتیجه آن ترجمه های جدید تحت عنوان Sacred Names Bibles (کتب مقدس حاوی نام مقدس) بود، ترجمه هایی مانند RNKJV (Restored Names King James Version) و The Scriptures 98 که نام یهوه را به متن باز گرداندند.
اکنون ما میدانیم:
بیش از 70 بار در اناجیل نام یهوه آمده است!
خدا یا خداوند؟ God یا Lord ؟ Theos یا Kurios؟ الله یا رب؟ الوهیم یا یهوه؟
در ترجمه های قدیم، الوهیم به خدا (الله، God، Theos)، ترجمه می شد، اما اکنون در ترجمه های جدید همان کلمه “الوهیم” در متن قرار می گیرد.
در ترجمه های قدیم، یهوه به خداوند (رب، Lord، Kurios)، ترجمه یا جایگزین می شد، اما اکنون همان کلمه “یهوه” در متن قرار می گیرد.
عیسی مسیح خود را فرزند الوهیم و نه یهوه دانسته است.
در کتاب مقدس، ارواح، رسولان، انبیا، فرشتگان، قضات و خدا، الوهیم خوانده شده اند.
در هیچ فرازی از اناجیل، عیسی مسیح، یهوه خوانده نشده است.
در هیچ فرازی از اناجیل، پدر، یهوه، خوانده نشده است.
در هیچ فرازی از اناجیل، تثلیث وجود ندارد.
قرآن هم تاکید می کند هیچ کدام از پدر، پسر و روح القدس، خدا نیستند و هر کس چنین بگوید کافر است! (آنها که گفتند خدا سومی سه تاست کافر شدند. 5:73)
معنای الوهیم
الوهیم، الوه و اله
آیات مختلفی که الوهیم در آنها به اشخاص مختلف اشاره می کند
استدلالات خود عیسی مسیح، مبنی بر اینکه ادعای فرزند الوهیم بودن کفر نیست!
واپسین سخن عیسی مسیح:
لوقا 13:35
و به شما می گویم که مرا دیگر نخواهید دید تا وقتی آید که گویید، مبارک است او که به نام یهوه می آید.